Eerder deze week bracht onze redactie in een persbericht een open brief die ons werd toegestuurd door iemand uit het actiecomité langsheen de N42 in Steenhuize-Wijnhuize. Het bericht is niet onopgemerkt voorbij gegaan, aangezien wij vandaag vanwege Filip De Bodt van (Leef) Herzele dit schrijven ontvingen. Nadat eerder Vlaams Volksvertegenwoordiger Matthias Diependaele (N-VA) al reageerde voor de camera’s bij onze collega’s van TV-Oost, wenst ook De Bodt graag te reageren.
Beste Mevrouw Brack,
In de pers lees ik over een open brief die U naar mij stuurde in verband met de N42. Volgende keer mag U mij de brief zeker ook rechtstreeks bezorgen, dat is wat handiger. Ik apprecieer uw inzet als bezorgde moeder en actief lid van het actiecomité langs de bestaande weg. U woont op de Gentweg, vreest voor uw leven en staat alle dagen doodsangsten uit als uw kinderen naar school moeten. Dat zijn zéér terecht angsten die ik ook zou hebben als ik in uw straat zou wonen, dat geef ik volmondig toe. Al heb je de cijfers in je brief wel wat overtrokken.
Precies omdat het leven daar ondraaglijk is stelde de Vlaamse overheid in 1998 voor om de weg te verbeteren. Men wilde een middenberm maken, losliggende fietspaden enz… Allemaal zaken die de toestand voor U en alle buurtbewoners zouden verbeterd hebben. Uw buren hebben dat evenwel geweigerd en zijn met succes een actie begonnen om die verbetering tegen te houden. Bovendien wil ik U ook zeggen dat de mensen die nu het slachtoffer worden van de bouwaanvraag voor de aanleg van een nieuw stuk weg al jaren een compromis voorstellen: zij willen zich gerust laten onteigenen om een weg te laten aanleggen die gebruikt wordt door fietsers en tractoren. Als dit langs beide kanten van de weg gebeurt, dan is de zaak ook opgelost.
Verbetering is mogelijk als iedereen positief zijn bijdrage doet.
In dit dossier werken evenwel andere krachten. Het dogma van de economische ontsluiting overtuigt politici uit de ganse streek om te ijveren voor 2,7 kilometer nieuwe beton. Ze denken dat deze heilige koe tewerkstelling zal bieden. Ze stoppen daarmee hun eigen falen om arbeidsplaatsen aan te trekken weg. Onze streek heeft sociale woningen nodig en innovatie in plaats van beton.
Zie ik spoken? Mevrouw, voor de eerste keer in mijn leven zie ik in een bouwaanvraag een nota van het VOKA opduiken. Dat is ongehoord: de Vlaamse overheid maakt zijn eigen bouwaanvraag voor een weg niet zelf, maar laat zich helpen door een werkgeversvereniging. Misschien moet de milieubeweging dan maar het milieurapport schrijven? En diezelfde overheid moet dan in alle objectiviteit oordelen?
Het gaat hem niet alleen over natuur, Mevrouw, het gaat ook langs de andere kant over mensen: in de drukke Schipstraat die straks al het verkeer te slikken krijgt via de op- en afritten naar de nieuwe weg, liggen niet eens fietspaden en kunnen geen twee camions naast mekaar passeren. Of wil U graag bij Geert intrekken, die de weg door zijn tuin krijgt? Of bij Johan, Lena, Joris en z’n familie? Wil U kinderen op nog geen honderd meter van de weg zien slapen voor de rest van hun leven? Of wil U mss. het landbouwbedrijf van Wilfried overnemen dat in twee gehakt wordt?
Neen mevrouw, het gaat niet alleen over vogeltjes, het gaat daar OOK over mensen.
Zullen we dan mekaar de hand reiken, mevrouw om dit voor iedereen op te lossen: U kiest voor de verbetering van de weg waar U zelf gaan wonen bent én zij laten de weg aanleggen door hun eigendom, maar enkel voor fietsers en tractoren? Voor kinderen en joggers?
Iedereen geeft een stukje toe en we geraken er? Zo gaat dat toch? Je kan moeilijk alleen aan jezelf denken en alle problemen doorschuiven naar de anderen, leerde men mij op school.
Filip De Bodt
