Schepen van Burgerlijke Stand Caroline De Meerleer (N-VA) werd warm onthaald toen ze hen ging feliciteren in hun assistentiewoning in de Sint-Kamielstraat.
Soms vraagt liefde niet veel woorden, alleen een week aan zee, een postzak vol brieven en een sprong in het diepe. In een tijd waar internationaal reizen niet evident was en er al helemaal geen sprake was van smartphones en vertaalapps, ontmoetten Ann en Camiel elkaar aan de Vlaamse kust. Ondanks het feit dat ze elkaar niet verstonden, spraken ze wel de taal van de liefde en sloeg de vonk over.
Ann Hume, Anneken voor de vrienden, werd geboren in het Schotse Glasgow en groeide als een echte ‘city girl’ op in een kroostrijk gezin. Voor haar 18e verjaardag kreeg ze van haar ouders een reisje cadeau. Samen met haar oudere zus stak ze het Kanaal over richting Blankenberge.
Camiel kwam uit Erpe en was een echte ‘country boy’. Toen een vriend, die zelf niet kon rijden, een auto had gekocht, vroeg hij Camiel om met hem en nog een paar vrienden naar zee te rijden, waar ze op vakantie gingen. De vrienden sloten er een weddenschap af: diegene die het laatst een meisje kon versieren, moest de groep een bak bier betalen. In Blankenberge merkte Camiel al gauw een mooi meisje met zwart krullend haar op. Hij verleidde haar met een eerste dans en zo begon het sprookje van Ann en Camiel.
De romance voltrok zich op het tempo van de internationale post. Hun hartverwarmende brieven werden zorgvuldig verzegeld met de klassieke Britse afkorting: ‘SWALK – Sealed With A Loving Kiss’ (= verzegeld met een liefdevolle kus). Als bewijs dat toewijding, passie en liefde geen grenzen kent, reisde Camiel enkele maanden later naar Schotland. Hij verkocht zelfs zijn lederen jas en zijn platencollectie om de reis te bekostigen. Ann was stomverbaasd toen hij plots voor haar deur stond. Een paar maanden later stond hij er opnieuw, dit keer om haar ten huwelijk te vragen.
Een nieuw hoofdstuk in hun leven brak aan. Ann verhuisde naar België om met Camiel te trouwen. Zij kende de cultuur niet en sprak bovendien geen woord Nederlands. Het enige Engels dat Camiel sprak was “I love you”. Maar samen bouwden ze hun leven op, eerst in Erpe, later op Kerrebroek in Aalst. Hun gezin breidde al snel uit met enkele kinderen. Nog net geen 10 maanden na de geboorte van hun eerste kind, volgde een tweede en nog eens 9 jaar later een derde. Ondertussen volgden er ook al enkele kleinkinderen.
Hard werken vormde de hoeksteen van hun huishouden: Camiel werkte als postbode en kluste bij als kelner, terwijl Ann het gezinsleven combineerde met werk in een textielfabriek en op een school. Na decennia van hard werken verhuisden ze naar Frankrijk, waar ze meer dan dertig jaar genoten van het zuiderse leven en hun welverdiende pensioen.
Recent keerde het koppel terug naar Aalst en wonen ze in een assistentiewoning in De Toekomst.
“Ann en Camiel hebben een ongelooflijk liefdesverhaal geschreven. De aanhouder wint, zal Camiel gedacht hebben op zijn tochten naar Schotland. En de bijzonder goedlachse Ann zal zich de aandacht van die knappe Erpenaar laten welgevallen hebben. Maar samen hebben ze intussen ook de stormen van het leven doorstaan. Ondanks de recente gezondheidsproblemen zijn ze nog steeds gelukkig en genoten ze samen met hun familie en hondje Jimmy van hun 65ste huwelijksverjaardag. Ann en Camiel bewijzen al 65 jaar dat daden meer zeggen dan woorden wanneer het op echte liefde aankomt. Hun liefdesverhaal is er eentje dat blijft inspireren.”, zegt Caroline De Meerleer, schepen van Burgerlijke Stand.
